İçimdekiler

Senin o faşizme çarpan sesin yok mu
Beni anarşist, beni yoksul, beni senden ayrı
Ve herkes neresinden bakarsan bak demokrat biraz
Ben anne tarafından millet iradesi mesela
Merhaba

Herkes kendini kandırır, bir çeşmebaşı bulmuşsa
Bütün kapılar kapanır, içine
Otağ kurulur, yâr yurt tutulur, yine o bildik yağmur başlar
Atlarını almadan şurdan şuraya gitmeyen bir sipahidir kalbim

Kendime geldim, başka adrese taşınmış, dünyada kiracı
Durdurup başa sardığım gözlerini unuttum, burası nakarat
Çıkmaz diye çalışmadığım sokaklar serili önümde şimdi
Bütün şıkları elenmiş bir hayat
Beni takip et, beni bırakma, beni anla, tekrar et:
Demokratım demokratsın demokrat

Mızraklı ilmihal, plevne marşı, osman paşa, genç osman
Şeyhimi de sayabiliriz hatta
Yetiş dedim mi yetişecek kim kaldıysa imdada
Maaş zammını, gökdelenleri, şehri ve patronları
İnkâr et ki ellerime varasın

Allahsıza kılıç, liberale inanç, hayduta yasa belki
Giden tren, kalkan el, yamaca yaslı duran o göz
Ve sonra sesin başlar biraz, şehri arkamda bırakmak gibi
Nasılsa burda bütün bankerler semiz
Babamın borçları nasılsa gırla

Şiirimse sivilleri hedef almıyor bilirsin
Bilirsin ne kan aktı ne gözyaşı, ne de bir tüfek patladı şakağımda
Gökdelenler değil itirazlar yükselsin istedim aramızdan
Kader yine yazıldığı gibi okunsun burada, ellerimi tut
Ellerimi tut da, aleyhine gelişelim cümlesine kâfirin

Çünkü zaten dilim de dönmüyor artık, gittiği yerden
Konuşmak, çok uzak bir yerin adıdır şimdi


(Mahalle Mektebi, 41, Mayıs-Haziran 2018)